Het is gebaseerd op een stukje droom. De karakters leren elkaar kennen in eerste instantie tussen de stoelen door. Voorzichtig. Langzaam. Een verlegen ontmoeting zonder woorden.
Ik ben vandaag bezig geweest met het voelen van hoeveel frames nodig zijn om een scene over te brengen bijvoorbeeld. Als nog te eigenwijs geweest tutorials te kijken. Want altijd is alles toch net anders. En het zelf uitvogelen werkt eigenlijk het beste voor mij.
Dus veel opnieuw.
Voelen hoe het is om in te zoomen. Dingen los van de achtergrond te laten bewegen.
En zoals het klapperen van de deur moet anders.
De karakters krijgen een vorm natuurlijk. Niet zoals het nu is. En kleur ook.
Het was vooral vandaag het programma leren kennen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten